Wat is natuurgeneeskunde?

Natuurgeneeskunde is een verzameling van geneeswijzen die complementair zijn aan de reguliere geneeswijze, zoals Voetreflextherapie, Fytotherapie, Acupunctuur en Homeopathie.

Het basisprincipe van de natuurgeneeskunde is dat het gericht is op het stimuleren van het zelfgenezend vermogen van het lichaam en het bevorderen van de gezondheid (en dus niet gericht is op het elimineren van ziekmakers). Het doel hiervan is het herstellen van mentaal, emotioneel en geestelijk evenwicht en daarmee het voorkomen van ziekten (of voorkomen van verergering van de ziekte).

Ziekten worden door de natuurgeneeskunde gezien als een verstoring van de balans in het lichaam. Er wordt gekeken naar lichamelijke, emotionele en mentale omstandigheden. Als de omstandigheden namelijk niet meer optimaal zijn, kunnen ziekten ontstaan.

Omstandigheden kunnen zowel interne factoren zijn (groei, ontwikkeling, opvoeding, leeftijd of emotionele ervaringen) als externe factoren (milieu, leefomstandigheden, virussen, bacteriën of ingrijpende gebeurtenissen zoals verlies van een baan of een overlijden).

Wanneer er onvoldoende vitaliteit en energie is om het lichaam op een natuurlijke manier te ontdoen van afvalstoffen, kan ziekte ontstaan. De ziekte is dan een poging van het lichaam om toxische belasting te weren en te compenseren.

De uitgangspunten die hieraan ten grondslag liggen, zijn te herleiden tot Hippocrates.

  • Holistische zienswijze, de mens wordt benaderd vanuit het totale mens-zijn, er wordt gekeken naar de samenhang in het lichaam en naar de samenhang op het fysieke, emotionele, mentale en spirituele vlak.
  • Gezondheid bevorderen, alle therapieën en middelen zijn bedoeld om het lichaam te ondersteunen in zijn zelfgenezend vermogen.
  • Zelfgenezend vermogen, het lichaam heeft het vermogen om zichzelf te herstellen. Klachten, symptomen, ontstekingen en ziekten worden gezien als een poging van het lichaam om belastende stoffen en afvalstoffen kwijt te raken.
  • Detoxificatie, behandelingen zijn er op gericht om ontgiften te stimuleren. Ontgiften is nodig om het lichaam te ontdoen van (opgehoopte) toxines en afvalstoffen om het zo de kans te geven terug te keren naar gezondheid.
  • Minimale interventie, met zo min mogelijk middelen een optimaal effect verkrijgen.
  • Constitutionele behandeling, een behandeling is gericht op de constitutie (de aanleg en het gestel) van de patiënt. Er wordt gestart met het behandelen van het symptoom waar iemand last van heeft, maar men behandelt altijd ook de onderliggende oorzaak zodat het symptoom niet meer ontstaat. Behandelingen en benodigde middelen zijn altijd patiëntvriendelijk.
  • Cliënt participatie, er wordt uitgegaan van de eigen verantwoordelijkheid van de cliënt, de rol van de therapeut is begeleider en adviseur in plaats van monteur.